A Metoda liniowa
Metodą liniową dokonuje się odpisów amortyzacyjnych w ten sposób, że stawka amortyzacyjna jest identyczna w każdym roku. Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu procentowych stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych. Podatnicy mogą podane w wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać: • dla budynków i budowli używanych w warunkach: pogorszonych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2 oraz złych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4, • dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej – przy zastosowaniu w tym okresie współczynników nie wyższych niż 1,4, • dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) wydanej na podstawie odrębnych przepisów, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0. W razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek, o których mowa w dwóch pierwszych sytuacjach, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany. W przypadku trzeciej sytuacji, tj. maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji, podatnicy mogą podwyższać stawki dla tych środków trwałych bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. W przypadku podwyższenia stawek amortyzacyjnych, podanych w wykazie stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników, należy dla poszczególnych środków trwałych stosować jeden wybrany współczynnik, przez który mnoży się stawkę amortyzacyjną właściwą dla danego środka trwałego, przyjętą z wykazu stawek amortyzacyjnych.

Kliknij, aby powiększyć

B Metoda degresywna
Amortyzacja degresywna to metoda naliczania odpisów amortyzacyjnych pozwalająca na skrócenie okresu zaliczania wartości początkowej środka trwałego. Może być ona zastosowana w przypadku użytkowania maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych oraz środków transportu. Metody tej nie można stosować do samochodów osobowych. Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich używania przy zastosowaniu stawek podanych w wykazie stawek amortyzacyjnych podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0. W następnych latach podatkowych odpisów dokonuje się od wartości początkowej tych składników majątku podatnika pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy zastosowaniu metody, podatnicy dokonują dalszych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z zasadami dotyczącymi metody liniowej. W przypadku używania środków trwałych w zakładzie danego podatnika położonym na terenie gminy o szczególnym zagrożeniu wysokim bezrobociem strukturalnym albo w gminie zagrożonej recesją i degradacją społeczną, których wykaz na podstawie odrębnych przepisów ustala Rada Ministrów – stawki podane w wykazie stawek amortyzacyjnych można podwyższyć przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 3,0. Jeżeli w trakcie roku podatkowego: • gmina zostanie wyłączona z wykazu, • podatnik przestanie mieć siedzibę na terenie tej gminy, – podatnik może stosować do końca tego roku podwyższone stawki amortyzacyjne.
OBNIŻENIE STAWKI LINIOWEJ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Zapoznaj się z regulaminem i kup licencję

Reklama


Źródło:GP
Więcej na ten temat

Reklama