Czy transakcje łańcuchowe, gdy towar przemieszczany jest do innego państwa UE i jest przedmiotem więcej niż jednej umowy, traktować jako wewnątrzwspólnotową dostawę?
Typowym przykładem transakcji łańcuchowych jest dostawa, w której podatnik A sprzedaje towar pośrednikowi (podatnikowi B), który z kolei odsprzedaje go podmiotowi C, natomiast transport dokonywany jest bezpośrednio od podmiotu A do podmiotu C. Kwestia ta uregulowana jest w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT (tylko gdy wysyłka dokonywana jest przez pośrednika – podmiot B). Przepis ten wskazuje, że jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) należy uznać dostawę pomiędzy A i B, jeśli podmiot B udowodni (na podstawie warunków dostawy), że wysyłkę należy przyporządkować jego dostawie (B do C).
W przypadku gdy podmiot B nie podejmie kroków zmierzających do udowodnienia, że za WDT należy uznać jego dostawę na rzecz podmiotu C, przyjmuje się automatycznie, że za WDT należy uznać pierwszą dostawę (pomiędzy A i B). Rozwiązanie to niewątpliwie upraszcza rozliczenia VAT, choć niekiedy może potencjalnie dojść do naruszenia przepisów unijnych i orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE.