Skarżący, osoba fizyczna, był zatrudniony w spółce na podstawie umowy o pracę, ale przez trzy lata nie dostawał wynagrodzenia. Spółka została postawiona w stan upadłości. Niewypłacone wynagrodzenie zostało zaliczone do wierzytelności I stopnia, a sąd rejonowy zasądził wypłatę pieniędzy i nazwał je odszkodowaniem. Wypłata nastąpiła w dwóch ratach, a syndyk przesłał podatnikowi dwie informacje PIT-11. Skarżący chciał wiedzieć, czy jednorazowe odszkodowanie przyznane mu postanowieniem sądu z tytułu utraconego wynagrodzenia za pracę w spółce, ubruttowione i wypłacone z masy upadłości jest zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem skarżącego należność jest wyłączona z opodatkowania, ponieważ jest to odszkodowanie.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się minister finansów, a później WSA i NSA. Sąd podkreślił, że wypłacona kwota nie jest odszkodowaniem, mimo że sąd rejonowy tak ją nazwał. Charakter tej należności się nie zmienił. Gdyby pracodawca wypłacił wynagrodzenie terminowo, to podatnik musiałby je uznać za przychód ze stosunku pracy, a więc źródła określonego w art. 12 ustawy o PIT (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.). Wypłatę tego wynagrodzenia po latach należy zaliczyć do tego samego źródła przychodów. NSA dodał, że do momentu wypłaty wynagrodzenia nie nastąpiło żadne zdarzenie, które zmieniłoby jego charakter. W efekcie podatnik prawidłowo zapłacił od kwoty należności podatek dochodowy. Wyrok jest prawomocny.

ORZECZNICTWO

Wyrok NSA z 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1027/11.