Taka dokumentacja powinna określać przede wszystkim funkcje spełniane przez przedsiębiorstwa uczestniczące w transakcji, z uwzględnieniem użytych przez nie aktywów i podejmowanego ryzyka, wszystkie przewidywane koszty związane z daną operacją oraz formy i terminy zapłaty. Dokumentacja musi także uwzględniać metody i sposoby kalkulacji zysków oraz ceny przedmiotu transakcji. Ponadto w dokumentacji trzeba określić strategię gospodarczą i inne działania w jej ramach - gdy będą miały wpływ na wartość przeprowadzonej operacji oraz inne czynniki, jeżeli uwzględnione zostały przy finalizowaniu danej transakcji.

Wspomniana dokumentacja ma również uwzględniać oczekiwane przez firmę, mającą obowiązek sporządzania dokumentacji, korzyści związane z uzyskaniem świadczeń o charakterze niematerialnym - w przypadku, gdy uwzględniono je w umowie. Przepisy dotyczące tych kwestii zawarte są w art. 9a ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.), a także w art. 25a ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

Wspomniany obowiązek dotyczy transakcji, w wyniku których łączna kwota wynikająca z umowy lub rzeczywiście zapłacona w roku podatkowym przekracza równowartość: 100 tys. euro, gdy wartość operacji nie przekroczy 20 proc. kapitału zakładowego (akcyjnego), albo 30 tys. euro w przypadku świadczenia usług, sprzedaży lub udostępniania wartości niematerialnych i prawnych, albo 50 tys. euro w pozostałych przypadkach.

Te trzy warunki wymieniono w art. 9a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W art. 25a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych natomiast mowa jest o dwóch ostatnich warunkach.

Warto pamiętać, że na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnicy są zobowiązani do przedłożenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia żądania tej dokumentacji przez te organy.