Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym wynagrodzenia osiągniętego poza granicami Polski są co do zasady regulowane przez treść umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (DTT) pomiędzy Polską a państwem, w którym podatnik osiąga dochód.

Dochód osiągany za granicą przez polskiego podatnika może być zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT. Przepis ten stanowi, że zwolnienie takie przysługuje, jeżeli przewiduje je DTT. Jednocześnie, jeżeli DTT nie przewiduje zwolnienia określonego rodzaju dochodów od podatku w Polsce, to zastosowanie znajduje art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym w takiej sytuacji dochody osiągnięte za granicą łączy się z dochodami osiągniętymi w Polsce, a od podatku obliczonego od takiej podstawy odejmuje się podatek zapłacony za granicą (tzw. kredyt podatkowy).

Zdarzają się jednak przypadki, gdzie państwa, w których wykonywane są usługi, pobierają podatek u źródła od wypłaconego wynagrodzenia, pomimo że powinno być ono zwolnione na mocy DTT. Przykładem może być podatek od wynagrodzenia za usługi techniczne pobierany przez niektóre kraje azjatyckie. Generalnie wynagrodzenie za takie usługi nie mieści się w pojęciu opłat licencyjnych w rozumieniu art. 12 DTT, a więc powinno być traktowane jako zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 i zwolnione z opodatkowania w kraju wykonania usługi.

Może więc powstać wątpliwość, czy jeżeli pomimo powyższego zwolnienia od wynagrodzenia pobrany zostanie podatek u źródła, to polski podmiot będzie mógł zastosować art. 20 ust. 1 ustawy o CIT i uzyskać kredyt podatkowy. Innymi słowy, czy jeżeli podatek u źródła za granicą został pobrany nienależnie, to czy możliwe jest odliczenie go od podatku w Polsce.

Wydaje się, że odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca. Zwolnienie przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT dotyczy bowiem jedynie dochodów zwolnionych na mocy DTT w Polsce, podczas gdy wynagrodzenie za usługi techniczne powinno być zwolnione za granicą.