Wnosząc na pokrycie kapitału zakładowego aportem środki trwałe, wspólnicy często podejmują decyzję o przelaniu na kapitał zakładowy spółki kapitałowej jedynie części wartości tych środków trwałych. Pozostała część jest przekazywana na kapitał zapasowy tej spółki jako tzw. agio. W ten sposób spółka kapitałowa dysponuje majątkiem o określonej wartości, a jednocześnie wspólnicy zachowują uzgodniony podział wpływów, niezależnie od wartości rynkowej środków trwałych, wniesionych przez każdego z nich. Taka decyzja powoduje określone konsekwencje podatkowe dla spółki kapitałowej. Z jednej strony płaci ona podatek od czynności cywilnoprawnych wyłącznie od wartości kapitału zakładowego, ale z drugiej strony nie ma prawa rozpoznawać jako koszt podatkowy odpisów amortyzacyjnych od tej części środków trwałych, które nabyła w formie wkładu niepieniężnego (aportu), a które nie zostały przekazane na jej kapitał zakładowy.

Ograniczenie dotyczące braku możliwości dokonywania pełnych odpisów amortyzacyjnych od tej części środków trwałych, które zostały przekazane na kapitał zapasowy, nie będzie obowiązywać, jeśli spółka kapitałowa zostanie przekształcona w spółkę osobową po wniesieniu aportu. Z jednej strony przestanie ona być spółką kapitałową i podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu osiąganych zysków. Z drugiej strony podatnikami podatku dochodowego staną się jej wspólnicy, proporcjonalnie do posiadanego udziału w zysku spółki osobowej. Wspólnicy ci wejdą z kolei w posiadanie majątku spółki osobowej (w tym – środków trwałych) nie w drodze otrzymania aportu (nawet jeśli prawnie mieliby taką możliwość), ale w wyniku przekształcenia spółki kapitałowej w spółkę osobową.

Takie rozumienie przepisów potwierdzają również organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych.