dr Andre Helin, prezes BDO

Zgodnie z MSSF 1 jednostka może zdecydować się na to, aby na dzień przejścia na MSSF wyceniać pozycje rzeczowych aktywów trwałych w wartości godziwej i stosować tę wartość godziwą jako zakładany koszt ustalony na ten dzień. Oznacza to, że w przypadku rzeczowych aktywów trwałych zweryfikowana wartość przyjęta na dzień przejścia MSR stanowi nową wartość początkową tych aktywów będącą podstawą amortyzacji, aż do ich całkowitego zamortyzowania. Nie możemy już jej korygować, co jednostki często czynią. Możemy jedynie dokonać odpisu aktualizującego ich wartość, w przypadku wystąpienia przesłanek wskazujących na trwałą utratę wartości.

Może się zdarzyć, że jednostka dokona wyboru modelu wyceny aktywów trwałych w wartości przeszacowanej. Przeszacowujemy wówczas zarówno wartość początkową, jak i wartość umorzenia, o czym często zapomina się w praktyce.

Jednostki często mają problem z rozróżnieniem obu dopuszczalnych modeli, wybierając model wyceny według zakładanego kosztu, później dokonują przeszacowania wartości aktywów trwałych (na skutek otrzymania nowych informacji, nowych wycen), co jest niedopuszczalne. W przypadku nieruchomości inwestycyjnych jednostka może wybrać jeden z dwóch dopuszczalnych modeli wyceny tej pozycji: według ceny nabycia (podejście wzorcowe) lub według wartości godziwej (podejście alternatywne).

Przy wyborze podejścia alternatywnego – model wyceny oparty na wartości godziwej – mamy prawo korygować wartość bilansową (dokonując jej aktualizacji) w momencie posiadania wiarygodnych wycen, obciążając wynik okresu, w którym następuje zmiana.

Zarówno według ustawy o rachunkowości, jak i MSR 16 i 40 grunty i nieruchomości nabyte w celu odsprzedaży w ramach projektów developerskich mają charakter zapasów/realizowanych projektów i nie podlegają wycenie według wartości godziwej.