W orzecznictwie prezentowany był pogląd, że pojęcie likwidacji należy rozumieć szeroko, w tym także jako odpowiednie zapisy w księgach rachunkowych, np. wykreślenie z ewidencji. Nie można bowiem utożsamiać likwidacji wyłącznie z fizycznym unicestwieniem rzeczy, lecz trzeba ją odnosić do sfery jej użytkowania (wykorzystywania). Odmienny pogląd zaprezentował dyrektor izby skarbowej w Warszawie w interpretacji z 16 lipca 2009 r. (nr IPPB5/423-352/09/JC), odnosząc się do zaniechania inwestycji na etapie prac projektowych. W ocenie organu podatkowego zlikwidowanie inwestycji należy traktować dosłownie, tzn. jako fizyczną likwidację inwestycji, co w przypadku jej zaniechania w fazie projektowej oznaczałoby, że wyłącznie zniszczenie dokumentacji projektowej umożliwia uznanie poniesionych wydatków za koszty uzyskania przychodów.

Obecnie stanowisko organów podatkowych w tym zakresie uległo modyfikacji na korzyść podatnika. Zmieniając przywołaną interpretację z 2009 roku, minister finansów uznał, że w ramach likwidacji zaniechanych inwestycji wystarczające do uznania kosztów wytworzenia dokumentacji inwestycyjnej jako kosztów podatkowych jest podjęcie decyzji o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia zadania inwestycyjnego (pismo z 14 października 2011 r., nr DD6/033-13/2010/MDA/PK-1605/2009). Należy podkreślić, że kluczowe znaczenie w interpretacji pojęcia likwidacja zaniechanej inwestycji w odniesieniu do kosztów dokumentacji projektowej przypisuje się trwałości decyzji o odstąpieniu od kontynuacji inwestycji. Powinno to znajdować swój wyraz w tym, że efekt nakładów poniesionych na zaniechaną inwestycję (czyli dokumentacja projektowa) nie będzie wykorzystywany w przyszłości. W pozostałych przypadkach likwidacja oznacza fizyczną likwidację.