Pomoc de minimis jest szczególnym przypadkiem pomocy publicznej. Pomoc publiczna to obszar, który jest ściśle regulowany przez przepisy wspólnotowe. Zgodnie z nimi obowiązuje zakaz udzielania przedsiębiorcom pomocy publicznej lub udzielenie takiej pomocy wymaga zatwierdzenia przez Komisję Europejską. Inaczej jest w przypadku pomocy de minimis.

Zgodnie z zasadą prawa rzymskiego de minimis non curat lex (prawo nie troszczy się o drobiazgi), pomoc o niewielkich rozmiarach nie powoduje naruszenia konkurencji na rynku. Oznacza to, że pomoc de minimis to forma pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom, w ramach której przyjęto założenie, że ze względu na swoją wartość ma ona nieznaczny wpływ na konkurencję oraz wymianę handlową między państwami członkowskimi, dlatego nie wymaga uprzedniej kontroli ze strony Komisji Europejskiej w drodze notyfikacji. Zgodnie z rozporządzeniem Komisji Europejskiej (WE) 1998/2006 z 15 grudnia 2006 r. ogólna kwota pomocy de minimis przyznana dowolnemu podmiotowi gospodarczemu nie może przekraczać 200 tys. euro w okresie trzech lat budżetowych. Limit tej pomocy dla przedsiębiorców działających w sektorze transportu drogowego wynosi w okresie trzech lat 100 tys. euro.

Pomoc de minimis jest przyznawana przedsiębiorcy w ciągu trzech lat poprzedzających dzień złożenia wniosku. Może być udzielana przedsiębiorcy niezależne od jego wielkości. Co ważne, pomoc de minimis kumuluje się tylko z inną pomocą de minimis, niezależnie od tego, na co i w jakiej wysokości została udzielona danemu przedsiębiorcy. Może być udzielana zarówno w trybie programu pomocowego, jak i jako pomoc indywidualna. W przypadku nadużycia pomocy przewidziane są procedury jej zwrotu.

Ważne!

Umorzenie zaległości podatkowych, niektóre zwolnienia podatkowe bądź inne ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, określone w przepisach podatkowych, stanowią pomoc de minimis, określoną w prawie wspólnotowym dotyczącym pomocy publicznej