ORZECZENIE

Organy podatkowe zakwestionowały zeznanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za 2001 rok, w którym wykazała stratę. Sprawa dotyczyła zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi doradztwa wynikające z umów z dwiema firmami. W ocenie organów, wydatki te nie miały związku z przychodem spółki.

Należy dodać, że już raz wojewódzki sąd administracyjny uwzględnił skargę spółki. Jednak decyzja została uchylona tylko z przyczyn formalnych. Co do zasady zaś sąd przyznał rację fiskusowi.

Wojewódzki sąd administracyjny, który po raz drugi rozpoznawał sprawę, oddalił skargę podatniczki. Podkreślił, że jest związany oceną prawną zawartą w pierwszym wyroku, tak samo zresztą jak organy podatkowe.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki kwestionował to związanie. Podkreślał, że w momencie orzekania drugi raz stan prawny znacząco się zmienił. Do Ordynacji podatkowej został wprowadzony art. 199a, który wrazie wątpliwości nakazuje organom podatkowym wystąpienie do sądu powszechnego. Taka sytuacja spowodowała uchylenie związania wcześniejszym wyrokiem sądu.

Pełnomocnik organu podkreślił jednak, że organy nie kwestionowały istnienia umowy, a jedynie jej wykonanie. A w takim przypadku art. 199a Ordynacji podatkowej zastosowania nie ma. I Naczelny Sąd Administracyjny przyznał mu rację. Sąd nie miał wątpliwości, że w tym przypadku zarówno organy podatkowe, jak i sąd I instancji były związane pierwszym wyrokiem. Potwierdził, że art. 199a Ordynacji podatkowej nie miał tu zastosowania. Jak zauważył NSA, zgodnie z art. 199a par. 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy występuje do sądu powszechnego, jeżeli w toku postępowania wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe. W tej sprawie organy kwestionowały tylko wykonanie umowy. Nie można więc mówić, że istniały wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego.

Wyrok jest prawomocny.

Sygn. akt IIFSK 523/07