Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wyjaśnił, że podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) za wartość początkową środków trwałych uważa się cenę ich nabycia. Jest to kwota należna zbywcy, powiększona o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Przepisy przewidują wprawdzie możliwość ustalenia wartości początkowej nabytego w drodze kupna środka trwałego na podstawie wyceny dokonanej przez podatnika, ale tylko w przypadku gdy nie można ustalić jego ceny nabycia. Natomiast w opisanej sytuacji, samochód osobowy nabyty został za określoną na fakturze cenę. Nie mamy więc tu do czynienia z sytuacją, w której ustalenie ceny nabycia środka trwałego nie jest możliwe, gdyż cena zakupu auta jest znana. Zatem wartość początkową nabytego samochodu osobowego stanowi jego cena nabycia.

Zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy o PIT jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3,5 tys. zł.

W związku z tym organ podatkowy uznał, że podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej. Tą wartość stanowi cena nabycia określona na fakturze zakupu, powiększona o poniesione nakłady na jego ulepszenie.

Interpretacja dyrektora izby skarbowej w Łodzi z 11 czerwca 2012 r. (nr IPTPB1/415-218/12-4/KSU).