Podatnik prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną 19-proc. PIT. Jest także czynnym podatnikiem VAT. W 2008 roku kupił zabudowaną budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem o charakterze produkcyjnym, usługowym i gospodarczym nieruchomość rolną. Rok później przedsiębiorca podjął decyzję o wykorzystaniu budynku niemieszkalnego w celu prowadzenia w nim działalności handlowo-usługowej. Podatnik nie wie, jak wykorzystywaną w firmie nieruchomość ująć w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Według Izby Skarbowej w Łodzi grunty są środkami trwałymi. Jednak przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) nie przewidują możliwości uznania za środek trwały tylko części gruntu. Oznacza to, że przedmiotowe działki gruntu stanowią – w całości – środki trwałe w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Jednak grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi, nie podlegają amortyzacji.

Za wartość początkową środka trwałego uważa się w razie nabycia w drodze kupna cenę jego nabycia. Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania.

Zatem wykorzystywany na potrzeby działalności gospodarczej grunt w całości podlega wpisowi do ewidencji środków trwałych. Wydatki na jego nabycie nie stanowią jednak kosztów uzyskania przychodów ani w momencie zakupu i oddania do używania, ani przez odpisy amortyzacyjne. Przy czym do ewidencji środków trwałych działki gruntu wprowadza się według ceny nabycia powiększonej o opłaty notarialne i sądowe oraz podatek od towarów i usług od usług notarialnych w takiej proporcji, w jakiej przypadają one na działki gruntu.

Interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 7 maja 2012 r. (nr IPTPB1/415-79/12-6/KSU).