Podobny problem rozstrzygał ostatnio NSA w Warszawie, który w wyroku z 26 maja 2011 r. (sygn. akt II FSK 109/10) orzekł, że zasadniczym kryterium pozwalającym uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodu jest związek jego poniesienia z przychodem.

Z treści przepisów art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz art. 16c pkt 5 ustawy o CIT wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów określonych strat i nie amortyzuje się określonych składników majątku trwałego wtedy, gdy utrata przydatności lub niemożność używania środków trwałych następuje w wyniku świadomego działania podmiotu gospodarczego. Istotne jest jednak rozstrzygnięcie, czy to świadome działanie podatnika zmierza do likwidacji działalności gospodarczej, czy też następuje wskutek innych okoliczności, takich jak np. zmiana siedziby firmy, co często spowodowane jest wymogami rynku. Tylko bowiem wówczas, gdy podatnik nie zaprzestaje prowadzenia działalności gospodarczej, straty powstałe wskutek rozwiązania umowy najmu przed upływem okresu amortyzacji mogą zostać zaliczone w poczet kosztów uzyskania przychodów.

Możliwość uznania strat w środkach trwałych za koszty podatkowe należy postrzegać jako rozwiązanie umożliwiające zrekompensowanie negatywnych skutków zachodzących w obrocie gospodarczym i konieczność dostosowania się do wymogów rynku, na którym działają podmioty prowadzące taką działalność. Nie daje natomiast podstaw do powiększenia kosztów podatkowych wystąpienie straty na skutek likwidacji działalności gospodarczej przez podatnika.

W konsekwencji za uprawniony uznać należy pogląd, że opuszczając najmowaną nieruchomość, podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu niezamortyzowaną wartość inwestycji w obcym środku trwałym, pod warunkiem że nie zaprzestaje on prowadzenia takiej działalności.