Zgodnie z Ordynacją podatkową (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku oraz kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej – przy czym dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego.

Forma zwrotu

Jak podkreślają eksperci z Izby Skarbowej w Rzeszowie, w przypadku wykazania przez podatnika w zeznaniu podatkowym nadpłaty, a prawidłowość zeznania nie budzi wątpliwości, urząd dokonuje zwrotu nadpłaty podatnikowi, o ile nie zaliczy jej z urzędu na poczet:

● zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę,

● odsetek za zwłokę określonych w decyzji od niezapłaconych zaliczek,

● bieżących zobowiązań podatkowych lub na wniosek podatnika, na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

Nasi rozmówcy z rzeszowskiej izby podkreślają, że zwrot nadpłaty następuje:

● na wskazany przez podatnika jego rachunek bankowy, gdy jest on obowiązany do posiadania rachunku bankowego,

● w gotówce, jeżeli podatnik nie jest zobowiązany do posiadania rachunku bankowego, chyba że zażąda zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy (który został podany w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP).

– Przed dokonaniem zwrotu nadpłaty przez urząd skarbowy podatnik ma prawo wskazać (pisemnie lub ustnie) wybraną przez siebie formę jej zwrotu (gotówka w kasie lub przekaz pocztowy) – podpowiadają pracownicy rzeszowskiej izby.

Dodają, że organ podatkowy uprawniony jest do badania zasadności zwrotu nadpłaty, zarówno pod względem samego jej istnienia, jak i wysokości.