RadosŁaw Kowalski

doradca podatkowy, Kancelaria Doradcy Podatkowego Radosława Kowalskiego

Rachunek jest dokumentem podatkowym, który ma stosunkowo rzadkie zastosowanie. W praktyce bowiem większość podatników dokumentuje wykonywane przez siebie czynności za pomocą faktury VAT. Jedna faktura VAT może być wystawiona wyłącznie przez zarejestrowanego czynnego podatnika VAT, a zatem jeżeli przedsiębiorca nie posiada takiego statusu, nie ma prawa (a nie tylko obowiązku) fakturowania.

Jednak podmiot taki może być zobligowany do wystawienia tzw. rachunku ordynacyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 87 par. 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, (tj. podatnik nie ma obowiązku fakturowania), podatnicy prowadzący działalność gospodarczą obowiązani są na żądanie kupującego lub usługobiorcy wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.

Niestety, w żadnym z przepisów Ordynacji ani innego aktu prawnego nie została zapisana wyraźna podstawa prawna korekty tzw. rachunku ordynacyjnego. W par. 14 rozporządzenia ministra finansów w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, doprecyzowane zostało, że rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi zawiera co najmniej:

1) imiona i nazwiska (nazwę albo firmę) oraz adresy sprzedawcy i kupującego bądź wykonawcy i odbiorcy usługi;

2) datę wystawienia i numer kolejny rachunku;

3) odpowiednio wyraz oryginał albo kopia;

4) określenie rodzaju i ilości towarów lub wykonanych usług oraz ich ceny jednostkowe;

5) ogólną sumę należności wyrażoną liczbowo i słownie;

6) czytelny podpis wystawcy rachunku oraz odcisk pieczęci wystawcy rachunku, jeżeli się nią posługuje.

Tak jak wskazałem powyżej, ani w rozporządzeniu, ani też w Ordynacji prawodawca nie zapisał możliwości korygowania rachunku. Jednak brak wyraźnej podstawy prawnej nie powinien być interpretowany jako brak możliwości skorygowania błędnie wystawionego rachunku ordynacyjnego.

Ze względu na to, że przepisy Ordynacji i wydanych do niej przepisów wykonawczych nie normują takiego zagadnienia, racjonalne zdaje się korygowanie rachunku ordynacyjnego poprzez odpowiednie zastosowanie (absolutnie nie wprost) przepisów dotyczących korekty faktury VAT (oba dokumenty pełnią podobną funkcję). Skoro tak, to korygując rachunek podatnik powinien wskazać korygowaną pozycję przed zmianą oraz zapisać ją we właściwym kształcie.

Na zakończenie zastrzec jednak należy, że faktura VAT i rachunek ordynacyjny to dwa różne dokumenty, więc odwołując się do przepisów dotyczących korekty należy je stosować jedynie posiłkowo, a nie wprost; nie stanowią one podstawy prawnej korekty rachunku ordynacyjnego.

(SVB)

PODSTAWA PRAWNA

■ Art. 87 par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.).

■ Par. 14 rozporządzenia ministra finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. nr 165, poz. 1373).