STAN FAKTYCZNY

Wnioskiem z lutego 2002 r. spółka wystąpiła o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji określającej m.in. wysokość zobowiązania w VAT za grudzień 2000 r. W jej ocenie wystawienie faktur korygujących przez spółkę, które nie zostały podpisane przez nabywcę usług, a które wystawiono w związku z nieuznaniem przez nabywcę pierwotnych faktur, również niepodpisanych, nie pozbawiało strony prawa do rozliczenia faktur korygujących.

UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że główny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy niewłaściwego zastosowania art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowił, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, powołując się na wcześniejsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazał, że przepis ten stanowi jedną z przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, wskutek czego dochodzi do odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznych, i powinien być rozumiany ściśle. Nie można za rażące naruszenie prawa uznać wszelkich naruszeń prawa procesowego oraz materialnego, które powinny być przestrzegane w praworządnym państwie.

Dokonana przez sąd administracyjny I instancji i organy podatkowe wykładnia przepisów nie budziła zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organy podatkowe stosowały przepisy rozporządzenia wykonawczego, które nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez Trybunał Konstytucyjny. Poza tym wykładnia par. 43 ust. 4 i par. 44 ust. 6 rozporządzenia z 1999 roku w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 roku jest zgodna z istotną cechą tego podatku i zabezpiecza jego podatkowy charakter. A zatem odbiór korekty faktury powinien być potwierdzony u nabywcy towaru lub usługi, aby spowodował obniżenie obrotu w tym podatku.

Wyrok NSA z 19 października 2006 r.

SYGN. AKT I FSK 773/05

ALEKSANDRA TARKA