Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) jest opodatkowana 0-proc. stawką, gdy podatnik wskazał na fakturze dokumentującej dostawę właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nabywcy, a także swój numer VAT. Z literalnego brzmienia art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że warunkiem formalnym zastosowania 0-proc. VAT jest m.in. wskazanie na fakturze właściwych numerów VAT zarówno nabywcy, jak i podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Niewątpliwie w przypadku, gdy dostawa spełnia warunki zawarte w definicji WDT, podatnik uprawniony jest do zastosowania stawki 0-proc. VAT. Oczywiście to na podatniku ciąży obowiązek zebrania dowodów wskazujących, że dostawa spełnia warunki zawarte w definicji. Jeśli jednak obiektywnie dostawa uznawana jest za WDT, to brak jest przesłanek do zastosowania innej stawki niż 0 proc. VAT.

Dyrektywa VAT zobowiązuje bezwzględnie państwa członkowskie do nienakładania VAT na transakcje spełniające definicję WDT. Ustawodawca krajowy nie posiada więc upoważnienia do nakładania podatków na takie transakcje, nawet jeśli zostały naruszone warunki formalne określone przez państwo członkowskie.

Stanowisko takie potwierdził Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie Albert Collée (C 146/05). W wyroku tym wskazał, że skoro z postanowienia odsyłającego wynika, że fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny, zasada neutralności podatkowej wymaga, by zwolnienie od VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne.

Dlatego niespełnienie wymogu podania na fakturze właściwych i ważnych numerów VAT dostawcy i nabywcy nie może skutkować odmową prawa do zastosowania stawki 0-proc., o ile dostawa spełniała kryteria WDT. W takim przypadku można rozważyć wystawienie faktur korygujących / not korygujących wskazujących poprawne numery VAT dostawcy i nabywcy.

Jerzy Martini, doradca podatkowy, Baker & McKenzie