Preferencje podatkowe tylko dla działalności zdrowotnej

Ograniczona preferencja

Stanowisko organów podatkowych sąd uznał za prawidłowe. WSA w Szczecinie przywołał przepisy, które pozwalają na zastosowanie stawki preferencyjnej.

Zastosowanie w sprawie znajduje art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości (które – jak podkreślił sąd – nie mogą przekroczyć rocznie kwoty określonej w ustawie), m.in. od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych od 1 mkw. powierzchni użytkowej. Natomiast z art. 4 art. ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy wynika, że podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. Przepisy określają też, że nie całą powierzchnię wlicza się do powierzchni użytkowej. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy określono, że powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 proc., a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. O sposobie wymierzenia powierzchni użytkowej stanowi również art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem powierzchnię użytkową budynku lub jego części należy mierzyć po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Za kondygnację, zgodnie z przepisem, uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Ważne

Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 proc., a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się

Sąd w omawianym wyroku przypomniał, że we wcześniejszych wyrokach (WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 853/04 i NSA, sygn. akt II FSK 420/06) stwierdzono, że pomieszczenia o charakterze administracyjnym, gospodarczym i socjalnym, a także związane z zamieszkiwaniem oraz wyżywieniem kuracjuszy sanatorium nie podlegają od 1 stycznia 2003 r. opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ nie są to budynki lub ich części zajęte na wykonywanie świadczeń zdrowotnych. Zdaniem WSA w Szczecinie w omawianej sprawie te ustalania mają zastosowanie. A zatem do budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych można zaliczyć tylko te budynki i ich części, które służą bezpośrednio świadczeniu usług medycznych, czyli np. budynki przychodni i gabinetów lekarskich. Wyrok jest nieprawomocny.

Podstawa prawna

Ustawa z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn.zm.).