Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje preferencje w opodatkowaniu nieruchomości zajętych na specyficzną działalność gospodarczą. Przykładem takiego preferencyjnego opodatkowania mogą być budynki i ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych lub działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym. Preferencja polega na zastosowaniu niższej stawki niż przyjęta dla budynków zajętych na działalność gospodarczą. W 2009 roku stawka od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosi 19,81 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej, natomiast od budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych stawka wynosi 4,01 zł od 1 mkw. powierzchni użytkowej, a zatem 15,80 zł mniej niż stawka podstawowa.

Jak się jednak okazuje, podatnicy mają problemy z określeniem, czy do zakresu udzielania świadczeń zdrowotnych, a tym samym preferencyjnego opodatkowania, zaliczać również np. pomieszczenia pomocnicze dla takiej działalności. Ostatnio spór, dotyczący tego, jakie nieruchomości można zaliczyć do działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (sygn. akt I SA/Sz 328/08 z 8 października 2009 r.). Uznał on, że budynków i ich części o charakterze hotelowym, gospodarczym lub administracyjnym nie można zaliczać do działalności medycznej i należy je opodatkować stawką podstawową dla budynków lub ich części zajętych na działalność gospodarczą.

Spór o pozostałą działalność

Skarżącą była spółka, która zajmowała się świadczeniami zdrowotnymi. W informacji o wielkości powierzchni budynków związanych i zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych podała, że opodatkowaniu podlegają budynki sanatoryjne, budynek zakładu przyrodoleczniczego, z wydzielonymi powierzchniami m.in. klatek schodowych, piwnic, kuchni, jadalni, a także inne budynki i ich części, w tym: komory chłodnicze, śmietniki, agregatownie, garaże, magazyny, budynki biurowe i gospodarcze oraz przybudówki i wiaty. Spółka wyjaśniła również, że pomieszczenia (budynki) niezajęte bezpośrednio na udzielanie świadczeń zdrowotnych, takie jak: poczekalnie, szatnie, rejestracja, informacja, ustępy, łazienki, pokoje śniadaniowe, pomieszczenia przeznaczone do składowania bielizny czystej i brudnej, składziki porządkowe służące do przechowywania środków czystości, izby przyjęć, kuchnia, kuchenki oddziałowe, stołówka, pralnia oraz pomieszczenia zajęte przez personel administracyjny, są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zakładu i – jej zdaniem – korzystają z opodatkowania preferencyjną stawką podatku od nieruchomości. Organy zakwestionowały jednak stanowisko spółki i nakazały opodatkować stawką podstawową, jak dla budynków i ich części zajętych na działalność gospodarczą, wszystkie pomieszczenia, które nie były zajęte na działalność medyczną.