dr JANUSZ MARCINIUK

doradca podatkowy Marciniuk i Wspólnicy

Interpretacja ta wzbudza istotne wątpliwości. Jak wynika z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT, tylko odpłatne zbycie wykorzystywanego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą składnika majątku stanowi przychód podatkowy ze źródła działalność gospodarcza.

W przypadku wniesienia aportem przez osobę fizyczną składnika majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej do każdej spółki osobowej, nie tylko jawnej, niewątpliwie dochodzi do przesunięcia z majątku wspólnika do majątku spółki. Nie dochodzi natomiast do żadnego przesunięcia z majątku spółki do majątku wspólnika, które może być uznane za odpłatność ze strony spółki za otrzymany aportem składnik majątku stanowiący warunek powstania przychodu podatkowego z prowadzonej działalności gospodarczej. Skutkiem wniesienia aportem do handlowej spółki osobowej przez osobę fizyczną składnika majątku wykorzystywanego uprzednio na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest określenie udziału kapitałowego wspólnika w utworzonej spółce. W wyniku tego przesunięcia nie powstaje po stronie wspólnika przychód mający ekonomiczną wartość.

Wniesienie aportu do handlowej spółki osobowej jest szczególnego rodzaju zbyciem rzeczy lub praw majątkowych, kwalifikowanych z punktu widzenia ustawy o PIT jako środki obrotowe, środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne. Nie jest natomiast odrębnym źródłem przychodu z punktu widzenia ustawy o PIT. Zagadnienie to było przedmiotem interpretacji wydanych przez dyrektora Izby Skarbowej z Poznania (nr ILPB1/415-21/09-4/IM), który także uznał taki aport za szczególny rodzaj zbycia, niewymieniony w katalogu źródeł przychodów, oraz wskazał na kryterium braku odpłatności za przedmiot aportu jako kryterium przesądzające o braku możliwości uznawania wartości wkładu jako przychodu podatkowego z działalności gospodarczej.

Omawiane zagadnienie wymaga interwencji ustawodawcy w celu uniknięcia w przyszłości wydawania przez organy podatkowe sprzecznych interpretacji w odniesieniu do identycznego stanu faktycznego.