statystyki

Dowód wykorzystany przy wprowadzeniu kosztu do ksiąg posłuży też podatkowo

autor: Katarzyna Trzpioła01.12.2017, 20:00
Należy też zwrócić uwagę na istotę dowodów nabycia towarów lub usług w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.

Należy też zwrócić uwagę na istotę dowodów nabycia towarów lub usług w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.źródło: ShutterStock

Zdarza się, że jednostka dokonuje zakupu, który nie jest potwierdzony ani pisemną umową, ani fakturą. KAS wskazał, że nie jest to przeszkoda, aby ująć taki zakup jako koszt uzyskania przychodów, o ile jest on odpowiednio udokumentowany w rachunkowości.

Reklama


Dotychczas organy skarbowe zwracały uwagę, że koszty zakupu dóbr i usług na potrzeby rozliczeń podatkowych powinny być udokumentowane w sposób niebudzący wątpliwości co do określenia przedmiotu i stron transakcji. Takimi dokumentami były zawarte umowy i faktury. Potwierdzeniem takiego stanowiska były np. wydawane interpretacje prawa podatkowego, w których podkreślano, że wprawdzie ustawa o CIT nie reguluje zasad wystawiania dokumentów i dlatego należy się odnieść do regulacji prawa bilansowego. Ale podkreślano jednocześnie, że dowód księgowy jest często dokumentem niewystarczającym, aby móc uznać go za dowód potwierdzający koszty podatkowe. Tak właśnie wskazywał dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 21 lipca 2017 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.77.2017.1.EN. Z kolei przykładowo dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z 22 września 2016 r., nr IBPB-1-2/4510-637/16-1/AnK, zaznaczył, że jeśli na dowodzie księgowym podmiot ponoszący koszt nie jest wskazany, nie można uznać, iż wydatek został przez niego poniesiony w celu uzyskania przychodu. I właśnie przełomowa w tym zakresie może być interpretacja indywidualna dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 września 2017 r., nr S-ILPB3/423-504/13/17-S/JG.

Przełom po NSA

Pierwotnie organy skarbowe nie chciały wydać interpretacji w zakresie oceny prawidłowości udokumentowania transakcji – spółka złożyła wniosek pod koniec 2013 r. Dopiero wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 475/15, spowodował przełom. NSA wskazał, że sposób ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych i dokumentowania wydatków ma zasadnicze znaczenie dla rachunku podatkowego rozumianego jako określenie podstawy opodatkowania, warunkuje bowiem możliwość pomniejszenia przychodów o koszty ich uzyskania. Skoro z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości podatku (straty), podstawy opodatkowania i należnego podatku za rok podatkowy, ocena prawidłowości stosowania tych odrębnych przepisów – przede wszystkim ustawy o rachunkowości – ma znaczenie dla prawnopodatkowej kwalifikacji zdarzeń, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże powinność przymusowego świadczenia pieniężnego. Regulacje zawarte w tych przepisach podlegają zatem wykładni w toku postępowania interpretacyjnego o tyle, o ile wpływają na interpretację przepisów prawa podatkowego. [ramka 3]


Pozostało jeszcze 73% treści

Czytaj wszystkie artykuły
Miesiąc 97,90 zł
Zamów abonament

Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję
Więcej na ten temat

Reklama


Artykuły powiązane

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Redakcja poleca

Polecane

Reklama